Badiiy adabiyot...

Badiiy adabiyot - gʻalati narsa. Qogʻozdagi harflar, oddiy gaplar, lekin ba'zida insonning butun fikrlashini oʻzgartirib yuboradi.

Ba'zan bir roman oʻqiysiz. Voqealar siz bilan sodir boʻlmayapti, qahramon boshqa shaharda, boshqa davrda yashayapti. Lekin baribir oʻzingizni topib qoʻyasiz. Uning qoʻrquvida oʻzingizni koʻrasiz, uning xatolarida oʻzingizni taniysiz. "Bu men-ku" degan joylar chiqib qoladi.

Qiziq tomoni, badiiy adabiyot bizga tayyor xulosa bermaydi. U shunchaki hayotni koʻrsatadi. Yaxshi-yomonini, chiroyli-xunugini aralashtirib beradi. Qolganini oʻzingiz hal qilasiz. Balki shuning uchun ham u kuchli.

Oʻqiyotgan paytingizda siz yolgʻiz emassiz. Qahramonlar yoningizda. Muallif esa sekin, shovqinsiz, fikringizga ta'sir qilmoqda. Bir qarashda oddiy syujet, lekin ichingizda nimadir joyidan siljiydi.

Ba'zan kitobni yopasiz-u, uzoq vaqt jim oʻtirib qolasiz. Hech kim bilan gaplashgingiz kelmaydi. Chunki ichingizda yangi savollar tugʻilgan boʻladi. Javoblari esa darrov topilmaydi.

Badiiy adabiyot odamni boshqacha qiladi. U sizni yumshatadi. Boshqalarning dardini tushunishga oʻrgatadi. Hamma ham bir xil yashamasligini, har kimning ichida alohida kurash borligini eslatadi.

Hayot tez. Odamlar shoshadi. Lekin kitob sahifalarida vaqt sekinlashadi. Oʻzingiz bilan suhbatlashishga imkon paydo boʻladi.

Ba'zida birgina jumla butun bir maslahatdan kuchliroq boʻladi.

Shuning uchun, chamasi, badiiy adabiyot shunchaki hikoya emas. U insonni ichidan tarbiyalaydigan sokin ustozga oʻxshaydi.